Tabula Compositoria

Tabula Compositoria

Εδώ λοιπόν είναι η νέα μου σελίδα, όπου εκθέτω όλα μου τα κείμενα, ποιήματα κλπ που δεν έχουν να κάνουν με φιλοσοφίες, ημερολόγια και τα συναφή.

Και αυτό, γιατί αποφάσισα να κάνω μία νέα αρχή στην συγγραφή πρώτον και δεύτερον, μου είναι δύσκολο να βρίσκω λατινικούς τίτλους για τα κείμενά μου. :Ρ

Οπώτε, amicus blogus meus, όπως καταλαβαίνεις, θα πέσεις σιγά-σιγά σε αχρειστία. Συγγνώμη για αυτό, αλλά τί να κάνουμε...

Tuus Imperatus

Silentium

Χωρίς τίποτα να υπάρχει πια
απλά περπατάς.
Αλλά εκεί τί να κοιτάξεις;
Πού βαδίζεις ή πού πας;
[13/6/2007]

Libertas et caligo

Ύστερα από μία απόφαση της στιγμής πριν δύο εβδομάδες, αποφάσισα να σταματίσω να σκέφτομαι πριν ενεργήσω και να κάνω κυριολεκτικά ό,τι μου κατεβαίνει! Και τα αποτελέσματα αυτού είναι πολύ όμορφα: εκτός του ότι έζησα πολύ ωραίες καταστάσεις, αισθάνθηκα και για πρώτη φορά μία περίεργη αίσθηση αρμονίας, ισορροπίας, γαλήνης και ολοκλήρωσης.

Ίσως να σταματήσω τελείως να γεμίζω το κεφάλι μου με σκοτούρες, που κανονικά ανήκουν σε τρόπο σκέψης μάλλον ενός τριαντάρη και όχι τόσο ενός εικοσάρη (ναι, τον Ιούλιο γίνομαι είκοσι). Θέλω και «πρέπει» να ζήσω την ανεμελιά της νιότης, τον σταρχιδισμό για ορισμένα πράγματα, την ελευθερία και τα λοιπά. Προφανώς και έχω να πατήσω στην σχολή καιρό τώρα. Αλλά χέστηκα. Θα ξανακάνω το έτος από την αρχή του χρόνου.

Βγήκα και γνώρισα κόσμο και παρέες. Αυτό είναι απλά υπέροχο!

Άρχισα να ενημερώνομαι για τα ναρκωτικά. Καθαρά ακαδημαϊκά. Ρώτησα και κάνα-δυο άτομα που έχουν δοκιμάσει. Θέλω να μάθω τι είναι, να αποβάλλω από μέσα μου αυτήν την τεράστια άρνηση και όλο τον φόβο και το δεν-ξέρω-γω-τι που έχω μέσα μου. Και αυτό, γιατί κυρίως δεν μπορώ να παθαίνω συναισθηματικό τραλαλά όταν γίνεται μία συζήτηση για αυτά ή όταν ακούω ιστορίες.

Δεν ξέρω αν θα δοκιμάσω ποτέ, αλλά δεν θέλω να κλίσω τόσο πολύ, ούτως ώστε άμα έρθει μία ευκαιρία να μην μπορέσω να ανοιχτώ σε αυτήν. Αυτά τα πράγματα θέλουν απλά τεράστια προσοχή και επίγνωση. Δεν πρέπει να τα βλέπεις ως φυγή από την «σκληρή πραγματικότητα», αλλά απλά όταν έρθουν να βοηθήσουν στο κέφι, ας πούμε. Βέβαια, χθες σκεφτόμουνα ότι δεν υπάρχει και μεγάλη διαφορά όταν έχω πιει αλκοόλ και όταν δεν έχω πιει. Οπότε μάλλον άδικα βασανίζω το συκώτι μου.

Και εάν έρθει η στιγμή και παίξουν στην παρέα κανένα τσιγαριλίκι ή τίποτα άλλο; Καλή απορία. Εκεί πρέπει να δουλέψει η κρίση μου με χίλια, για να μπορέσω να εκτιμήσω την κατάσταση. Άμα βρίσκομαι σε μία παρέα που ούτως ή άλλως κάνουμε χαβαλέ και πλάκα, ναι, το πιο πιθανό είναι να πάρω και εγώ. Αλλά! Αλλά άμα αντιληφθώ ότι βρίσκομαι μεταξύ μαλάκων, που απλά την βρίσκουνε με τις ουσίες, γιατί δεν έχουν κάτι πιο ευχάριστο να κάνουν στην ζωή τους, τότε απλά θα σηκωθώ και θα φύγω.

Δεν θέλω να εξαρτήσω το κέφι και τον χαβαλέ από καμιάς είδους ουσία. Δεν θέλω να τεθεί ως προϋπόθεση η κατανάλωση αλκοόλ, χασίς η δεν-ξέρω-γω-τι-άλλο για να περάσουμε καλά. Μία ζωή έμαθα να σκέφτομαι την αυτάρκεια, να μπορώ να καταφέρω πράγματα μόνος μου, χωρίς εξωτερική βοήθεια. Και άμα δεν είμαι από μόνος μου σε θέση να… μαστουρώσω, να είμαι ανοιχτός και κοινωνικός, να κάθομαι να γελάω σαν το μαλακισμένο χωρίς λόγο, να χάνομαι στην στιγμή και τα λοιπά, τότε να το χέσω! Να προσπαθήσω και να γίνω! Και θα γίνω. Ήδη γίνομαι. (Τελικά είμαι πιο σούργελο απ’ όσο νόμιζα)

Έκανα μία φίλη από μία παρέα, που μπορεί να βρει κανένα τσιγάρο. Και μετά μου λες ότι υπάρχει η τύχη! Όχι βέβαια, δεν μπορεί να είναι σύμπτωση ότι την γνώρισα ακριβώς την περίοδο που με απασχολούσε το θέμα!

Α, διάβασα και το «Η Αλίκη στην χώρα του LSD» («Go ask Alice»). Καλό βιβλίο, παρ’ όλο που η μούφα για την προέλευσή του του στερεί ένα μεγάλο μέρος από το μεγαλείο του. Αλλά μέχρι να αρχίσω να το υποπτεύομαι, με άγγιξε πολύ.

Άλλο πράγμα και αυτό το LSD. Περίεργο, αλλόκοτο. Θα’ θελά να μάθω περισσότερα για αυτό. Θα ρωτήσω τον […] περισσότερα για την εμπειρία του, το «ταξίδι» του όπως λέγεται.

Πρέπει να αγαπάμε όλο το σύμπαν, τόσο το φως όσο και το σκοτάδι. Και δεν θέλω να φοβάμαι τίποτα από τα δύο. Και αυτό, γιατί όπου υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει αγάπη.

Σε φιλώ και τα λέμε ξανά σύντομα.

De evagari dialecticae

Θεμελιώδης λίθος της λογικής είναι η δυαδικότητα και ο διαχωρισμός. Και αυτό, γιατί η ίδια η φύση της λογικής την θέλει να μελετά τις σχέσεις μεταξύ οντοτήτων. Κάτι τέτοιο, φυσικά, προϋποθέτει τον αυτόν διαχωρισμό των εκάστοτε οντοτήτων, ούτως ώστε να μπορέσει να υπάρξει και η των αυτών σύγκριση.

Στο δρόμο της συνένωσης και της ολότητας όμως, συμβαίνει η εξής υπέρβαση: υιοθετώντας έναν τρόπο αντίληψης και σκέψης ενωτικό και συμφιλιωτικό, οι εκάστοτε διαχωρισμοί των οντοτήτων και ο δυϊσμός καταλύονται και παύουν να υπάρχουν. Ακολουθώντας την αντίληψη ότι «όλα είναι ένα», καταργείται ο διαχωρισμός αυτού του Ενός σε εκάστοτε μόρια. Επομένως, είναι αδύνατη η εξέταση των σχέσεων αυτών των μορίων, καθώς αυτά δεν υφίστανται.

Η λογική λοιπόν περνάει στο στάδιο της Υπερλογικής, μέσω της υπέρβασης. Η δυαδικότητα της σύγκρισης και της κρίσης ακυρώνεται και αντικαθιστάται από την διαδικασία της συνένωσης. Και ενώ η λογική ζυγίζει τα επί μέρους για την ισχύ του ενός, η Υπερλογική τα αντιμετωπίζει ως ίσα και άρα αδύνατον να συγκριθούν. Και αυτό, γιατί η Υπερλογική αναζητά και βρίσκει όλα τα επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές, καθιερώνοντάς τες ως ίσες.

Με αυτόν τον τρόπο, μοιραία η Υπερλογική παύει να έχει την δυνατότητα της υποστήριξης και της καθοδήγησης μέσω της σύγκρισης. Και ενώ η λογική κατατάσσει τις δύο πιθανότητες ως «σωστή» και «λανθασμένη», η Υπερλογική τις αντιμετωπίζει και τις δύο μαζί ως «εν δυνάμει σωστές» και «εν δυνάμει λανθασμένες». Ως εκ τούτου, αδυνατεί να υποδείξει ένα αποτέλεσμα ως κατευθυντήριο γραμμή.

Και είναι τότε που ο ανθρώπινος νους κλονίζεται. Μην έχοντας πια στην διάθεσή του το στέρεο υπόβαθρο της λογικής, βρίσκεται ξαφνικά χωρίς οδηγό και χωρίς απαντήσεις. Είναι τότε που η λογική σκέψη βρίσκεται σε α-πορία και την σκυτάλη της παίρνει η Υπερλογική για να συνεχίσει.

Και ενώ αρχικά αυτό τρομάζει τον άνθρωπο, καθώς αισθάνεται αβοήθητος και προβληματισμένος, δεν αργεί να αντιληφθεί το δώρο που του προσφέρει η Υπερλογική: χρησιμοποιώντας την λογική στον μέγιστο δυνατό βαθμό, έστρεψε τα όπλα της ακριβώς εναντίων της, αναιρώντας της και βραχυκυκλώνοντας την. Και έχοντας αναιρέσει κάθε επιταγή και δυϊσμό που αυτή επιφέρει, έχει καταφέρει να καθαρίσει τον νου από τις σκέψεις, οι οποίες πλέον του είναι άχρηστες, και μπορεί επί τέλους να δεχθεί αβίαστα τις οδηγίες της ενδότερης ψυχής του.

Μην μπορώντας πλέον να βασιστεί στην λογική και αναζητώντας τα νέα θεμέλια της ύπαρξής του και της ιδεολογίας του, αρχίζει να δημιουργεί μόνος του τον εαυτό του, ακολουθώντας πλέον τον δρόμο που αυτός δημιούργησε, έχοντας σβήσει από την σκέψη του τα εμπόδια του δυϊσμού και της σύγκρισης, που τον εμπόδιζαν να αντιληφθεί την ολότητα και να απελευθερωθεί από το δύο, για να φτάσει το Ένα.

Magister

Προσοχή – προσοχή! Έχω να κάνω μερικές σημαντικές ανακοινώσεις!

1.Πήρα το 3β στο ρέικι! Είμαι επί τέλους ένας Usui Reiki Ryoho Master Teacher. Η εμπειρία του να μοιράζεσαι το φως και την αγάπη, του να προσφέρεις σε ένα άλλο άτομο αυτό το υπέροχο δώρο, είναι απλά απερίγραπτη. Εύχομαι η αγάπη να είναι το μόνο κίνητρο για την ζωή μου και ποτέ να μην πέσω στην παγίδα των… «τίτλων». Κανένα χαρτί δεν σε κάνει «δάσκαλό».

2.Πείρα το δίπλωμα οδήγησης και την μηχανάρα μου! Το όνομα αυτής… Βάκχος! Μην με ρωτάτε, απλά μου ήρθε καθώς το έψαχνα. Α, και είναι Υδροχόος με ωροσκόπο Δίδυμο. Καλύτερα δεν γινόταν!

3.Σταμάτησα την γιόγκα, καθ’ ότι δεν άντεχα άλλο αυτήν την ηρεμία. Έψαξα να βρω αστάγκα γιόγκα και, καθώς δεν έβρισκα κάτι προσιτό, ξανάρχισα το γυμναστήριο. Μέχρι στιγμής, όλα πάνε καλά!

4.Άνοιξε το ReikiCenter Forum «Ομάδα». Θα βάλω link στο blog μου.

5.Νιώθω επί τέλους να έχει γίνει μία κάποια εξέλιξη μέσα μου. Νιώθω πιο πολύ εμπιστοσύνη στην διαίσθησή μου και πιο πολύ «στο κέντρο μου».

6.Έκανα (παρέδωσα) το πρώτο μου μάθημα τραγουδιού και είμαι πολύ χαρούμενος!

Χμμ… αυτά προς το παρών! Δεν μου έρχεται κάτι άλλο αυτήν την στιγμή!

See you soon!

De fidei

Πίστη λοιπόν. Τι είναι επί τέλους αυτή η πίστη; Ωραίο ερώτημα. Είναι ίσως μία κρυφή ελπίδα; Ελπίδα ενάντια στο μηχανοκρατικό και λογοκρατούμενο περιβάλλον που νιώθουμε ότι μας πνίγει και μας περικυκλώνει όλο και πιο ασφυκτικά; Ή μήπως μια βαθιά ανάμνηση και μια προγονική γνώση ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτό; Είναι μήπως μια κρυφή δύναμη του ανθρώπου, πέρα από τα μαθηματικά δεδομένα της ζωής; Ή μήπως πάλι δεν είναι τίποτά άλλο από μια πλάνη στα μυαλά των ανθρώπων, που εμφύτεψαν άτομα και άρχοντες κοινωνιών με σκοπό την δημιουργία ενός μέσου κυριαρχίας;

Πραγματικά δεν μπορώ να ξέρω. Αλλά μπορώ να… πιστέψω και εγώ με την σειρά μου. Έχω ακούσει βεβαίως και πειράματα για την δύναμη της πίστης, για την δύναμη της προσευχής, την αλλόκοτη φύση του αγιασμού και όλα αυτά. Αυτά να τα πάρω ως δεδομένα; Θα ήταν μια καλή αρχή. Κατά πόσο άλλωστε είναι αμφισβητήσιμες οι πειραματικές μετρήσεις και παρατηρήσεις; Αμφισβητήσιμη είναι μόνο η εκγυρώτητά τους, το κατά πόσο δηλαδή όντως έγιναν και κατά πόσο τέλος πάντων είναι αλήθειες όλα αυτά και πάει λέγοντας. Όμως, πρέπει και εγώ από κάπου να πιαστώ. Και θεωρώ ότι αυτά, σε συνδυασμό με βιώματα δικά μου και άλλων ατόμων, είναι μια καλή αρχή.

Έστω λοιπόν. Κατά κάποιον τρόπο η πίστη, η προσευχή και αυτή η έντονη «προσδοκία ότι θα γίνει όντως αυτό που ζητάμε» έχει κάποιο αποτέλεσμα. Τι συμβαίνει και όντως αυτό φέρει αποτελέσματα; Μιλάμε για μεγάλη ανατροπή των δεδομένων στην ζωή μας. Ή μήπως τελικά όχι και τόσο; Τι θα κάνατε άμα αποδεικνυόταν «επιστημονικά» ότι άμα κάνατε μια προσευχή για κάτι, αυτό θα πραγματοποιούταν; Δεν λέω για «μεγάλα» πράγματα, μιλάω για πιο καθημερινά: υγεία, ευημερία, ευτυχία και τα λοιπά.

Όλοι όσοι ασχολούνται με τον εσωτερισμό, ένα από τα πρώτα πράγματα που αναφέρουν είναι η δύναμη της σκέψης και του λόγου και των δυνατοτήτων που αυτή προσφέρει, άμα καταφέρουμε και ελέγξουμε τον εαυτό μας στο τι σκέφτεται, τι λέει και τι αισθάνεται. Και κυρίως, στο τι εύχεται. Με λίγα λόγια, λένε ότι άμα «καθαρίσουμε» τις σκέψεις μας και τα συναισθήματά μας από κάθε τι «αρνητικό», τότε θα γίνουμε αγνοί και καθαροί και θα μπορέσουμε να φωτίζουμε με θείο φως και πάει λέγοντας. Και μέσα σε αυτήν την κατάσταση, έχοντας συνειδητοποιήσει την όντως δύναμη των σκέψεων και του λόγου, θα μπορέσουμε να μεταμορφώσουμε την ζωή μας και να μετατρέψουμε την καθημερινότητα μας σε έναν πραγματικό παράδεισο. Χμμμ…. ναι, ξέρω τι σκέφτεστε: μήπως όλο αυτό δεν είναι τίποτά άλλο από μια απλή αυθυποβολή;

Ιδέα δεν έχω. Αλλά όταν βλέπω ότι αυτή η «αυθυποβολή» επηρεάζει και πράγματα πέραν του «εγώ» μας και της «καλής μας κατάστασης» και αρχίζουν να περικλείονται θέματα όπως «λουλούδια στο κήπο μου όλο τον χρόνο ανθισμένα», «καινούργιες επαγγελματικές προτάσεις» και τέλος πάντων θέματα που ουδεμία σχέση έχουν με την όποια «αυθυποβολή», καθ’ ότι είναι πέραν την σφαίρας της επιρροής της, ε εκεί κάτι δεν πάει καλά.

Είναι γνωστό το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει στην ανάρρωση η καλή ψυχική υγεία του ασθενούς. Επίσης, είναι γνωστό και το φαινόμενο placebo, που τόσο συχνά ακούνε όλοι οι ασχολούμενοι με «εναλλακτικές θεραπείες» ως απάντηση στις επιτυχίες της ομοιοπαθητικής και του βελονισμού και λοιπά. Δεν θα ασχοληθώ με αυτό το θέμα. Θα αναφέρω απλώς ότι δεν μπορεί κάτι τέτοιο να ισχύει σε περιπτώσεις όπου η πίστη επηρεάζει θέματα εξόν της αρρώστιας και του πόνου. Τέλος πάντων, η πίστη και η προσευχή όντως επηρεάζει την ανάρρωση του ασθενούς, είτε έχει να κάνει και το placebo είτε όχι. Γίνεται (ή έχει γίνει;) ένα πείραμα με καρδιοπαθείς και άτομα που μυστικώς προσεύχονταν για αυτά και υπήρξαν σημαντικές βελτιώσεις στην υγεία τους.

Λοιπόν, μακρηγορώ μου φαίνεται. Ας επανέλθουμε στο θέμα της πίστης. Ο εσωτερισμός λοιπόν μας λέει ότι άμα «καθαρίσουμε» από αρνητικές σκέψεις κλπ, η σκέψη μας όντως επηρεάζει την ζωή μας. Βασικά, δεν είναι καν ανάγκη να φτάσουμε τόσο «ψηλά» για να το πετύχουμε αυτό. Ίσως τότε να έχουμε πιο… συγκεντρωμένη ενέργεια (;) και να «πιάνουν» οι σκέψεις μας πιο εύκολα (;). Κάτι ανάλογο μπορώ να υποθέσω ότι γίνεται και με την πίστη: μέσω της προσευχής, της συνεχούς επανάληψης κάποιας φράσης ή και μόνο με την βαθιά πίστη μας σε αυτήν, συγκεντρώνουμε κάποια «ενέργεια», η οποία μπορεί και επηρεάζει την ζωή μας. Αυτά στην θεωρία. Αποδείξεις;

Ενδιαφέρον, ε; Φανταστείτε τις δυνατότητες που θα είχαμε άμα κάτι τέτοιο ίσχυε. Αλήθεια, και ποιος μας λέει ότι δεν ισχύει; Θα μου πείτε «η επιστήμη». Και εγώ θα πω «δοκιμάστε ξανά». Υπάρχουν όντως περιπτώσεις ατόμων που ανάρρωσαν «από θαύμα», υπάρχουν όντως περιπτώσεις ατόμων που προσευχήθηκαν για κάτι και το απέκτησαν.

Και εδώ έρχεται το αιώνιο ερώτημα: κατά πόσο όλα αυτά είναι θέματα πίστης και όχι άγνωστων φαινομένων, τα οποία η επιστήμη δεν είναι ακόμα σε θέση να εξηγήσει; Και κατά πόσο το γεγονός ότι δεν μπορούν να εξηγηθούν επιστημονικώς αναιρεί την ισχύ τους; Ή μήπως, τελικά, όλα αυτά δεν είναι παρά αυταπάτες;

Εδώ λοιπόν εγώ δεν μπορώ να πω το οτιδήποτε. Και αυτό, γιατί βλέπω να υπάρχει πραγματικά ένας πόλεμος μεταξύ των υποστηρικτών την πίστης και των αντιπάλων της. Ένας «ψυχρός πόλεμος», ας πούμε, όπου πλέον η εγκυρότητα του κάθε δεδομένου είναι συζητήσιμη. Ναι, ξέρω ότι οι Ρώσοι κάνουν διάφορα πειράματα με αυτά και έχω ακούσει για μερικά, αλλά έγιναν όντως; Όταν η ίδια η επιστήμη λοιπόν αμφισβητείται, γυρνάμε πάλι πίσω στην πίστη: να διαλέξουμε τι από αυτά που ακούμε θα πιστεύουμε και τι θα απορρίπτουμε ως «ράδιο-αρβύλες», κάνοντας άμα θέλουμε και ανάλογες θεωρίες περί συνομωσίες και τα λοιπά.

Εγώ πάντως πιστεύω στην δύναμη της πίστης, στην δύναμη της σκέψης και, κυρίως, στην δύναμη της ευχής. Για αυτό θα συνιστούσα στον οποιονδήποτε τα εξής: να προσέχουμε τι ευχόμαστε, τι σκεφτόμαστε και τι λέμε. Ας γεμίσει η σκέψη μας με θετικές εικόνες αγάπης, φωτός, συνειδητότητας, αφθονίας, υγείας και αρμονίας. Και ας ευχόμαστε πάντα το καλό όλων των ανθρώπων, όποιο και αν είναι αυτό – αυτό δεν μπορούμε ποτέ να το ξέρουμε. Και ας είμαστε ευγνώμονες για ό,τι έχουμε και ας λέμε «ευχαριστώ» στους ανθρώπους, στον εαυτό μας και στον θεό, στο σύμπαν, σε ό,τι πιστεύει ο καθένας τέλος πάντων. Και σύντομα αυτές μας οι σκέψεις και ευχές θα αρχίζουν να υλοποιούνται και στην ζωή μας. Είθε λοιπόν να έχουμε μια ζωή γεμάτη αγάπη, συμπόνια, συνειδητότητα και αρμονία.

Nihil specialis

Χρόννια πολλά κλπ κλπ κλπ... δεν έχω τί να γράψω και είπα να πω και τίποτα...

Ναι ναι ναι...τα ξαναβρίκα με τον Θανάση..αλοίμονο πώς δεν τα τα ξαναφτιάχναμε! Και ζω τον έρωτα της ζωής μου!

Όσο για τα προσωπικά ζητήματα αυτοεξέληξης κλπ, είμαι σε μια φάση "πριν το μεγάλο μπαμ". Νιώθω (όπως επιβεβαιώνουν και τα άστρα, και η τράπουλα, και τα όνειρα κλπ) ότι "θα βρω την δύναμη του ευατού μου και θα εκφράσω τα χαρίσματά μου" κλπ. Το'χω αυτό. Ποτέ δεν εμπιστεύομαι και πολύ τον εαυτό μου σε ό,τι βλέπει/αισθάνεται/εμπνέεται, κυρίως όσον αφορά διαλογισμούς κλπ. Πάντα διστακτικός, πάντα αμφιβολομανιακός. Καλό και αυτό, βέβαια, αλλά όλα με μέτρο ίσως...δεν ξέρω...

Θα δέιξει!

Φιλάκια πολλάαααα...

Υ.Γ.:Ά, δεν ξεκίνισα βελονισμό (ε, 2.000 τον χρόνο είναι κάπως πολλά) αλλά άρχισα γίογκα... Υπέροχο πράγμα παιδιά! Το κάτι άλλο! Άρχισα να ισιώνω επί τέλους! Σε λίγο θα έχω και δήπλωμα μηχανής και μηχανη! Yahama XT125R. Ευχαριστώ μπαμπά!